Kleine overwinningen: waarom een gewone dag soms groots voelt

Vroeger dacht ik bij overwinningen aan grote momenten. Confetti, applaus, mensen die je op de schouder slaan en zeggen dat je het geflikt hebt. Tegenwoordig ziet een overwinning er bij mij soms heel anders uit. Een normale ochtend zonder gedoe. Een rondje wandelen dat langer werd dan gepland. Een kop koffie die precies goed smaakt. Een dag waarop mijn hoofd even niet voelt alsof er twaalf tabbladen openstaan.

De werkelijkheid tussen de regels

Dat klinkt misschien klein, maar geloof me: klein kan gigantisch zijn. Als je leven ineens een medische ondertitel krijgt, veranderen de meetlatten. Je gaat anders kijken naar wat gelukt is. Niet omdat je minder ambitie hebt, maar omdat je beter doorhebt hoeveel waarde er in het gewone verstopt zit.

Een goede dag hoeft voor mij niet spectaculair te zijn. Sterker nog, hoe gewoner hij voelt, hoe mooier ik hem vaak vind. Gewoon opstaan, douchen, naar buiten, even lachen om iets onbenulligs en aan het einde van de dag denken: kijk, we zijn er weer doorheen gekomen. Geen fanfare nodig. Hooguit een extra koekje bij de koffie.

Wat mij helpt

Wat ik bijzonder vind, is dat die kleine overwinningen soms pas achteraf opvallen. Op het moment zelf ben je gewoon bezig. Je ruimt iets op, stuurt een bericht, luistert muziek, maakt een wandeling. Pas later merk je dat je niet de hele dag door angst bent opgeslokt. Dat er ruimte was. Dat je even gewoon Arne was, niet alleen iemand met een verhaal in een ziekenhuisdossier.

En precies daarom probeer ik ze te verzamelen. Niet obsessief, niet alsof elke seconde betekenisvol moet zijn, want daar word je ook knettergek van. Maar wel bewust genoeg om ze niet achteloos voorbij te laten glippen. De zon op tafel. Een fijne grap. Een berichtje dat op het juiste moment binnenkomt. Een lijf dat vandaag redelijk meewerkt.

Verder, op mijn manier

Misschien is dat wel mijn favoriete vorm van verzet: blijven genieten van dingen die te klein lijken om belangrijk te zijn. Want juist daarin zit leven. Niet later, niet pas na de volgende uitslag, niet wanneer alles perfect onder controle is. Nu. Hier. Aan deze keukentafel, met koffie die dampend bewijs levert dat de dag gewoon begonnen is.