Vorasidenib op het nachtkastje: mijn dagelijkse seintje vooruit

Er zijn van die dingen die heel gewoon worden, terwijl ze eigenlijk helemaal niet gewoon zijn. Een glas water. Een pillendoosje. Een vaste plek op het nachtkastje. Een handeling die nog geen minuut duurt, maar wel een hele wereld aan betekenis met zich meedraagt.

De werkelijkheid tussen de regels

Mijn medicatie, Vorasidenib, hoort inmiddels bij mijn ritme. Niet op een dramatische manier met tromgeroffel op de achtergrond, maar juist heel praktisch. Innemen, afvinken in mijn hoofd en door. Toch merk ik dat zo'n klein moment elke dag even zegt: je bent bezig met vooruitgaan. Ook op dagen waarop vooruitgaan vooral voelt als rustig blijven staan.

In het begin kan zo'n routine vreemd voelen. Alsof je ineens een extra afspraak met jezelf hebt gekregen. Je wordt herinnerd aan iets waar je soms liever niet de hele dag aan denkt. Maar na verloop van tijd verandert dat. De handeling wordt minder zwaar. Meer onderdeel van de dag. Net als tandenpoetsen, koffie zetten of checken of je sleutels niet weer op een onlogische plek liggen.

Wat mij helpt

Ik probeer er geen groot medisch ritueel van te maken. Dat past niet bij mij. Ik wil niet dat elke ochtend begint met het gevoel dat de tumor aan het hoofd van de tafel zit. Dus houd ik het simpel. Water erbij, rustig innemen, klaar. Daarna mag de dag weer over andere dingen gaan. Over muziek, wandelen, mensen zien, boodschappen doen, flauwe humor en alles wat nog steeds gewoon van mij is.

Natuurlijk blijft er ook een serieuze kant. Medicatie neem je niet voor de gezelligheid. Het is onderdeel van een traject waar ik nooit vrijwillig voor had ingeschreven. Maar als ik heel eerlijk ben, geeft de routine me ook houvast. Iets concreets in een situatie die soms veel te abstract kan voelen.

Verder, op mijn manier

Misschien is dat de kunst: erkennen dat het zwaar is, zonder het de hele ochtend te laten bepalen. Een pil kan klein zijn, maar het moment eromheen hoeft niet klein te voelen. Voor mij is het een seintje. We zijn er nog. We doen mee. We gaan verder.